نقد و بررسی فیلم «جدایی نادر از سیمین»، به کارگردانی اصغر فرهادی، 1389

«جدایی نادر از سیمین» فیلمی نیست که بشود به راحتی از آن فاصله گرفت. ظاهراً فیلم به پایان می‌رسد و موسیقی پایانی فیلم هم به گوش می‌رسد، اما آن هم نمی‌تواند مخاطب را به حرکت و بلند شدن از روی صندلی و ترک سالن تشویق کند. انگاری چشم و روح تماشاچی به  آخرین صحنه‌ای چسبیده که در پسِ

حرکت نرم و روان تیتراژ  پایانیِ فیلم هنوز در حال اجراست. چراغهای سالن روشن شده‌اند، درهای خروجیِ سالن باز و پردة ضخیم جلوی در هم کاملا کنار کشیده می‌شود، اما قدرت برخاستن نیست. دل، توان رفتن و کنده شدن از فیلم را ندارد...
جدایی نادر از سیمین، داستان جدایی و طلاق «مرد»ی از همسر خویش نیست؛ بل بسیار فراتر از داستانِ «طلاق» یک زوج است. شاید فقط در همان

او با ما هست یا .....!

واکاوی مواضع اوباما نسبت به کشورمان ایران

چند شب گذشته، باراک اوباما پس از پیروزی در انتخابات درون حزبی حزب دموکرات آمریکا به لفاظی های شدیدی علیه ایران پرداخت.

اوباما در اجلاس آیپک (بزرگترین لابی اسرائیل در آمریکا) به تهدید ایران پرداخت و اولویت خود را حفظ اسرائیل خواند و از روی میز بودن حمله نظامی علیه ایران جهت حفظ امنیت اسرائیل خبر داد.

این سخنان در حالی بیان می شود که اوباما در یک رقابت سنگین توانست هیلاری کلینتون را شکست دهد و در طول این رقابت نسبت به سایر کاندیداها، شعار های مسالمت آمیز تری نسبت به ایران را سر می داد، اما اکنون که وی نامزد نهایی حزب دموکرات است، می داند که برای کسب کلید کاخ سفید باید به پشتیبانی اعضای آیپک دلخوش کند.

لحن نرم اوباما در مورد ایران حتی برخی مسئولان رده بالای ایرانی را در حرکتی عجیب بر آن داشت تا از وی تمجید کنند و تلویحا علاقه ی خود را به وی نشان دهند.

این در حالی است که همواره موضوع ایران در رقابت های انتخاباتی ریاست جمهوری آمریکا از مسائل اصلی و موارد مورد بحث بوده است، اوباما نیز باید وارد این گود شود.

تفکر برخی از مسئولان مبنی بر آنکه اوباما، با ماست و مک کین علیه ما، تصوری ساده اندیشانه است؛ زیرا در صورت موفقیت هر یک از آنها و ورود به کاخ سفید، این منافع ملی آمریکا و گروه های پشت پرده کاخ سفید (همچون آیپک) هستند که تصمیم اصلی را می گیرند. حال اگر اوباما نیز وارد کاخ سفید شود، قطعا همان اوبامایی وارد کاخ سفید می شود که شب گذشته در آیپک از «به حق بودن تحریم سپاه»، «روی میز بودن احتمال حمله نظامی» و «حفظ امنیت و قدرت اسرائیل» سخن گفت، نه اوبامایی که خواهان مذاکره مستقیم با «رئیس جمهور بعدی» ایران است.

البته، مشاهده سیر نرولی لحن نرم اوباما در مورد ایران نیز موید این نکته و تاثیر گذاری لابی اسرائیل است؛ ابتدا وی از «مذاکره بدون پیش شرط با احمدی نژاد» سخن گفت، پس از آن بر «مذاکره با دیگر مقامات و رئیس جمهور بعدی و نه احمدی نژاد» تاکید کرد، اکنون نیز از «مردود نبودن گزینه نظامی» سخن می گوید.

در واقع اوباما طی ماه های اخیر، مدام ازمواضع خویش در قبال ایران عقب نشینی کرده است . علت این امر نیز ، فشارهای زیادی است که از سوی لابی های ضد ایرانی در واشنگتن و رقبای جمهوری خواه بر او تحمیل می شود که اوبامای 46 ساله را متهم می کنند که خطر ایران را درک نکرده است و او نیز برای این که از این اتهام خلاصی یابد ، ناگزیر از عقب نشینی ها مداوم و سخت تر کردن مواضع اش علیه ایران شده است .

نظر یکی از دوستان روزنامه نگار در این بود که :

دموکرات یا جمهوری خواه فرقی نمی کند.
احزاب آمریکا همگی با ما دشمنند و همگی می خواهند سر به تن ایران نباشد. اگر حرف مذاکره می زنند و یا نرمش نشان می‌دهند بخاطر آن است که کار دیگری نمی توانند بکنند. اما به محض این که بتوانند حمله کنند، حتماً زیر تمام قول‌هایشان می‌زنند و به ایران حمله می‌کنند و در این زمینه به مقدسات هم رحم نخواهند کرد. ما باید همواره آنقدر قوی باشیم که فرق نکند کی سر کار باشد. ایران لقمه‌ای است که هیچ جوری از گلوی آمریکا پایین نخواهد رفت

و حال نظر شما چیست؟

او با ما نیست !

من از سریالهای ماه رمضان فقط میوه ممنوعه رو دیدم که موضوع اصلیش حول محور عشق یک پیرمرد به دختر جوان زیبایی بود و مسئله ای که توجه من رو جلب کرد این بود که حاج یونس بدون هیچ معزل شرعی و به راحتی می توانست مشکلش رو حل کنه، همون طوری که خیلی های دیگه این کار و می کنن و آب هم از آب تکون نمی خوره، ولی او بیشتر گرفتار عرف بود و اخلاقیات، او اصلا به لحاظ قانونی مانعی در پیش نداشت، همون طوری که دخترش توانست مشکلش را با تکیه به قانون حل کنه و ازدواج کنه، ولی کار اون از نظر همه ناپسند بود و خلاف عرف فرهنگ ایرانی و احترام که در آن جایگاه خاصی داره.

 مسئله ای که بیش از هر چیز دیگر مطرح بود عذاب وجدانی بود که به واسطه عشقی که درگیر آن شده بود زندگیش را تحت شعاع قرار داده بود.

عرف و قانون در طول زندگی ما بارها و بارها مقابل هم قرار می گیرند، باید هشیارانه عمل کرد و بستری آسوده برای وجدان ساخت.

توضيح ديگر